Παρασκευή, 2 Οκτωβρίου 2015

ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ Β΄ Λουκᾶ


«Ὁ σπείρων ἐπ’ εὐλογίαις ἐπ’ εὐλογίαις καὶ θερίσει».


ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 4 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2015
Β΄ Λουκᾶ: ΙΗ΄ Κυριακῆς: Β΄ Κορ. θ΄ 6-11

Ἀδελφοί, ὁ σπείρων φειδομένως φειδομένως καὶ θερίσει, καὶ ὁ σπείρων ἐπ᾿ εὐλογίαις ἐπ᾿ εὐλογίαις καὶ θερίσει. ἕκαστος καθὼς προαιρεῖται τῇ καρδίᾳ, μὴ ἐκ λύπης ἢ ἐξ ἀνάγκης· ἱλαρὸν γὰρ δότην ἀγαπᾷ ὁ Θεός. δυνατὸς δὲ ὁ Θεὸς πᾶσαν χάριν περισσεῦσαι εἰς ὑμᾶς, ἵνα ἐν παντὶ πάντοτε πᾶσαν αὐτάρκειαν ἔχοντες περισσεύητε εἰς πᾶν ἔργον ἀγαθόν, καθὼς γέγραπται· ἐσκόρπισεν, ἔδωκε τοῖς πένησιν· ἡ δικαιοσύνη αὐτοῦ μένει εἰς τὸν αἰῶνα. ὁ δὲ ἐπιχορηγῶν σπέρμα τῷ σπείροντι καὶ ἄρτον εἰς βρῶσιν χορηγήσαι καὶ πληθύναι τὸν σπόρον ὑμῶν καὶ αὐξήσαι τὰ γενήματα τῆς δικαιοσύνης ὑμῶν· ἐν παντὶ πλουτιζόμενοι εἰς πᾶσαν ἁπλότητα, ἥτις κατεργάζεται δι᾿ ἡμῶν εὐχαριστίαν τῷ Θεῷ.

Ο ΠΛΟΥΤΟΣ ΤΗΣ ΕΛΕΗΜΟΣΥΝΗΣ
«Ὁ σπείρων ἐπ᾿ εὐλογίαις ἐπ᾿ εὐλογίαις καὶ θερίσει»
   Στὸ σημερινὸ Ἀποστολικὸ ἀνάγνωσμα ὁ ἀπόστολος Παῦλος προτρέποντας ἔντονα τοὺς Χριστιανοὺς τῆς Κορίνθου νὰ συνεισφέρουν μὲ γενναιοδωρία στὴ «λογία», στὸν ἔρανο γιὰ τοὺς φτωχοὺς Χριστιανοὺς τῶν Ἱεροσολύμων, τοὺς λέει καὶ τοῦτο τὸν λόγο: «Ὁ σπείρων φειδομένως φειδομένως καὶ θερίσει, καὶ ὁ σπείρων ἐπ᾿ εὐλογίαις ἐπ᾿ εὐλογίαις καὶ θερίσει»· ὅπως ἐκεῖνος ποὺ σπέρνει μὲ τσιγγουνιά, μὲ τσιγγουνιὰ καὶ θὰ θερίσει, κι ἐκεῖνος ποὺ σπέρνει ἄφθονα, πλούσια καὶ θὰ θερίσει, ἔτσι κι αὐτὸς ποὺ ἐλεεῖ...     Ἂν προσφέρει μὲ τσιγγουνιά, λίγη εὐλογία Θεοῦ θὰ πάρει· ἂν προσφέρει ἁπλόχερα, πλούσια θὰ τὸν ἀνταμείψει ὁ Θεός.
Μᾶς καλεῖ λοιπὸν ὁ ἅγιος Ἀπόστολος νὰ σκορπίζουμε ἁπλόχερα τὴν ἀγάπη μας. Μὲ ποιοὺς τρόπους ὅμως μποροῦμε νὰ προσφέρουμε καὶ πῶς πρέπει νὰ τὸ κάνουμε αὐτό;
1. Ἡ ἀγάπη βρίσκει τρόπους...
    Συνήθως νομίζουμε ὅτι ­ἐλεημοσύνη εἶ­ναι μόνο τὸ νὰ δίνουμε χρήματα στοὺς ­φτωχούς. Δὲν εἶναι ὅμως μόνο αὐτό. Ἐλεημοσύνη εἶναι κάτι βαθύτερο: εἶναι ἀρετὴ ποὺ ξεκινᾶ μέσα ἀπὸ τὴν καρδιὰ ποὺ ξέρει νὰ συμπονᾶ, νὰ ἀγαπᾶ... Κι ὅποιος ἀγαπᾶ βρίσκει πολλοὺς τρόπους γιὰ νὰ ἐκφράσει τὴν ἀγάπη του.
    Ἄλλος προσφέρει χρήματα ἢ ἄλλη ὑ­­λικὴ βοήθεια, ἄλλος τὸν κόπο ἢ τὴν ἐρ­γασία του, ἄλλος χρόνο γιὰ νὰ ἐπισκέπτεται ἀσθενεῖς, νὰ ­συντροφεύει μοναχικοὺς γέροντες, νὰ παρηγορεῖ ὅ­­­σους ἔ­­­­χουν πένθος καὶ γενικὰ νὰ συμπαραστέκεται μὲ κάθε τρόπο σὲ ὅσους βρίσκονται σὲ θλίψη ἢ ἀνάγ­κη. Ἰδιαίτερα ­σημαντι­κὴ βέβαια εἶναι καὶ ἡ ­πνευματικὴ ἐλεημοσύνη, ἡ ὁποία ὑ­­πηρετεῖ τὶς ἀνάγκες τῆς ψυχῆς τοῦ ἀν­θρώπου. Καὶ ὑ­­­πάρχουν πολλοὶ πιστοὶ Χριστιανοὶ ποὺ ἀ­­­­θόρυβα προσφέρουν καὶ μ’ αὐτὸν τὸν τρόπο, διαδίδοντας ἢ διδάσκοντας τὸ λόγο τοῦ Θεοῦ σὲ μικροὺς ἢ μεγάλους, ὥστε νὰ στηρίζονται οἱ ἄνθρωποι γιὰ νὰ ἀντιμετωπίζουν τὶς δοκιμασίες τῆς ζωῆς.
    Μὲ πόσους τρόπους μπορεῖ νὰ προσ­φέρει κανείς! Ἀρκεῖ νὰ τὸ κάνει αὐτό, ὅπως λέγει στὴ συνέχεια ὁ ἅγιος Ἀπόστολος, κατὰ τὴν ἐλεύθερη διάθεση τῆς καρδιᾶς του, ὄχι μὲ λύπη ἢ ἀπὸ ἀνάγκη‧ «ἱλαρὸν γὰρ δότην ἀγαπᾷ ὁ Θεός». Ὁ Θεὸς ἀγαπᾶ ἐκεῖνον ποὺ προσφέρει μὲ προθυμία καὶ μὲ χαρούμενο πρόσωπο.

2. Χάνει ἢ κερδίζει ὅποιος προσφέρει;
    Κάποιος ὅμως θὰ προβάλει τὴν ἔν­σταση: Ὅταν ἐμεῖς δὲν μποροῦμε νὰ ἀνταποκριθοῦμε στὰ δικά μας ἔξοδα, πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ βοηθήσουμε καὶ ἄλλους; Ἤ, ποῦ νὰ βροῦμε χρόνο γιὰ ἐπισκέψεις ἀγάπης, ὅταν ἔχουμε τόσες καθημερινὲς ὑποχρεώσεις;...
    Φαίνονται λογικὲς αὐτὲς οἱ ­ἐνστάσεις. Ὅμως ἡ ἀλήθεια εἶναι ὅτι «ὅσο δίνεις, τόσο ὁ Θεὸς σοῦ δίνει». Εἶναι χαρακτηριστικὸ τὸ παράδειγμα τοῦ ἁγίου Φιλαρέτου τοῦ ἐλεήμονος, ὁ ὁποῖος ὅσο ἔδινε ἐλεημοσύνη, τόσο πλούτιζε. Τὸ πιὸ ἐντυπωσιακὸ ὅμως εἶναι ὅτι δὲν σταμάτησε νὰ δίνει ἀκόμη καὶ τότε ποὺ εἶχε φτάσει στὰ ὅρια τῆς φτώχειας. Κι ἐνῶ στὴν οἰκογένειά του ὅλοι ἀπελπισμένοι τὸν κακολογοῦσαν γιὰ τὴν τόση ἁπλοχεριά του, ἐκεῖνος διατηροῦσε μέσα του τὴν ἀπόλυτη πεποίθηση ὅτι ὁ Θεὸς δὲν θὰ τοὺς ἐγκαταλείψει. Καὶ πρά­γματι, ἡ θεία Πρόνοια ἔ­­­­­φερε ἔτσι τὰ πρά­γματα ὥστε ἡ ἐγγονή του ἔγινε σύζυγος τοῦ αὐτοκρά­τορα Κωνσταντίνου τοῦ ­Πορφυρογεννήτου κι ἔ­­­τσι ἡ οἰκογένεια τοῦ ἐλεήμονος Ἁγίου ἀπὸ τὴν ἔσχατη φτώχεια καὶ δυστυχία ὁδηγήθηκε σὲ ἀνέλπιστη δόξα καὶ ἀπέκτησε πολὺ περισσότερα πλούτη ἀπ’ ὅσα εἶχε!
    Ἐκτὸς ὅμως ἀπὸ τὴν αὐτάρκεια στὰ ὑ­­­λικὰ ἀγαθά, ἡ ἐλεημοσύνη μᾶς ­χαρίζει πολλὲς πνευματικὲς εὐλογίες. Στὴν ἐπὶ τοῦ Ὄρους ὁμιλία του ὁ Κύριος εἶπε: «Μα­­κάριοι οἱ ἐλεήμονες, ὅτι αὐτοὶ ἐλεηθήσονται» (Ματθ. ε΄ 7). Μὲ τὴν ἐλεημοσύνη δηλαδή, βρίσκουμε ἔλεος γιὰ τὶς ἁμαρτίες μας. Καὶ τὸ κυριότερο: Ἡ ἐλεημοσύνη ἀποτελεῖ τὴν καλύτερη ἐπένδυση γιὰ τὴν αἰωνιότητα. Ἀληθινὰ πλούσιοι θὰ βρεθοῦν μετὰ τὸ θάνατό τους ὅσοι μὲ τὰ ἔργα τῆς ἀγάπης ἀποταμιεύουν στὸν οὐρανὸ «θησαυρὸν ἀνέκλειπτον» (=θησαυρὸ ποὺ δὲν χάνεται καὶ δὲν λιγοστεύει ποτέ) (Λουκ. ιβ΄ 33).
    Γύρω μας ὑπάρχουν ἄνθρωποι ποὺ στεροῦνται καὶ πεινοῦν, ποὺ πονοῦν καὶ ὑποφέρουν. Μέσα σ’ αὐτὴ τὴν ἐξαιρετικὰ δύσκολη συγκυρία εἶναι εὐκαιρία νὰ ἀνακαλύψουμε τὸν πλοῦτο τῆς ἐλεημοσύνης. Ἂς μὴ διστάζουμε νὰ προσ­φέρουμε ὅπου ὑπάρχει ἀνάγκη. Καὶ νὰ εἴμαστε βέβαιοι ὅτι ὄχι μόνο δὲν θὰ χάσουμε τίποτα, ἀλλὰ θὰ ἀποκομίσουμε καὶ ἀνυπολόγιστη ὠφέλεια. Διότι ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ εἶναι πάντοτε ἀξιόπιστος: «Ὁ σπείρων ἐπ’ εὐλογίαις ἐπ’ εὐλογίαις καὶ θερίσει».

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου